Kamîran: دیروز از اعتراض صحبت کردیم، اما امروز این اعتراض به چند شهر سرایت کرده. چه اتفاقی افتاده؟

Ronahî: هزاران نفر از ساکنان چهار شهر منطقه جزیره — در دِریک، گِرکه‌لگه، چیلاخا و تیربسپی — به خیابان‌ها آمدند. آن‌ها علیه تصمیم وزارت آموزش و پرورش دولت انتقالی سوریه هستند که تعداد درس‌های زبان کردی را در هفته به تنها سه درس محدود می‌کند.

Ronahî: در هر چهار تظاهرات بیانیه مشترکی خوانده شد. شرکت‌کنندگان گفتند که از حق آموزش به زبان مادری خود عقب‌نشینی نخواهند کرد.

Kamîran: و نه تنها مردم — احزاب سیاسی هم صدایشان را بلند کردند.

Ronahî: بله. نمایندگی حزب اتحاد دموکراتیک اعلام کرد که این تصمیم را نمی‌پذیرد. در قامیشلو نیز احزاب و نیروهای سیاسی به صورت کتبی اعلام کردند که در دوازده سال اداره، مردم کرد به زبان خود آموزش دیده‌اند و این تصمیم حق طبیعی آن‌ها را نقض می‌کند.

Ronahî: زلیخه عبدِه، عضو اداره تحقیقات آموزشی، گفت که این تصمیم مطابق با قطعنامه سیزدهم نیست — امید این بود که زبان کردی در منطقه زبان رسمی شود، اما این تصمیم حق آموزش به زبان مادری را به طور کافی تأمین نمی‌کند.

Kamîran: روناهی، این خبر دیگری است که گفتی سنگین است — جزئیاتش را بگو.

Ronahî: طبق مرکز نظارت بر حقوق بشر سوریه، از آغاز سال تا کنون دویست و چهل و نه تن در سراسر سوریه بر اثر انفجار بقایای جنگ جان خود را از دست داده‌اند.

Ronahî: از این تعداد، نود و دو تن کودک، نه زن و صد و چهل و هشت مرد هستند. همچنین سیصد و هشتاد و هشت تن نیز زخمی شده‌اند و بسیاری از آن‌ها معلولیت دائمی دارند.

Kamîran: نود و دو کودک — این تعداد تقریباً سه دهم از کودکان است.

Ronahî: درست است. این مرکز اعلام کرد که در مناطق تحت کنترل دولت انتقالی دویست و بیست و هشت تن جان باخته‌اند و در شمال و شرق سوریه نیز تعداد دیگری. این بقایا منفجر نشده‌اند اما هنوز در زمین و روستاها باقی مانده‌اند.

Ronahî: کامیران، در همان منطقه مردم به دلیل دیگری هم در خیابان‌ها هستند — وضعیت زندگی. در قامیشلو ده‌ها نفر از ساکنان و صاحبان مغازه امروز درخواست راه‌حل کردند: برق منظم، بازگشت حمایت‌ها و بهبود معیشت.

Ronahî: در جنوب غربی دِریک نیز، در تل ادس که نوزده کیلومتر فاصله دارد، معترضان راه تانکرهای نفت را بستند. آن‌ها علیه برداشتن حمایت مازوت و کمبود خدمات اعتراض می‌کنند.

Kamîran: یعنی چند نقطه اما همه به سمت همان بحران اشاره دارند.

Ronahî: دقیقاً همین‌طور — بحرانی اقتصادی و اجتماعی انباشته است که هم برق، هم مازوت و هم معیشت روزانه را در بر می‌گیرد.

Kamîran: و آموزش تنها مشکل زبان نیست — در برخی مناطق خود مدارس کار نمی‌کنند.

Ronahî: بله. در ناحیه تل تمر، با آغاز سال تحصیلی دو هزار و بیست و شش تا دو هزار و بیست و هفت، هزار و پانصد دانش‌آموز از آموزش محروم ماندند. دلیل آن آسیب‌هایی است که حملات و گلوله‌باران‌های سال‌های اخیر به مدارس وارد کرده، به ویژه آن‌هایی که روی خط مقدم هستند.

Ronahî: در همان ناحیه اعتراض دیگری هم وجود دارد: کشاورزان. چون دولت انتقالی در ازای گندمی که به انبارها تحویل داده‌اند هنوز پول نپرداخته، بسیاری از کشاورزان می‌گویند اگر وضعیت تغییر نکند، فصل بعدی گندم نخواهند کاشت.

Kamîran: خبری که هم رنج و هم امید را در خود دارد — بازگشت خانواده‌های پناهنده.

Ronahî: اولین گروه از پناهندگان سرِکانیه تلاش می‌کند به روستا و زمین خود بازگردد. اما کسانی که در خانه‌های آن‌ها ساکن شده‌اند، راه بسیاری را بستند و مانع ورودشان به شهر و روستاها شدند.

Ronahî: هزاران خانواده سال‌هاست که در کمپ‌ها تحت شرایط سخت زندگی می‌کنند. آن‌ها بازگشت امن و بازسازی خانه‌هایشان را پیش از فرا رسیدن زمستان درخواست می‌کنند.

Kamîran: پیش از زمستان — این نشان می‌دهد که چقدر فوری است.

Kamîran: با موضوعی که این هفته سالگرد آن است به پایان می‌رسانیم.

Ronahî: با نزدیک شدن به چهارمین سالگرد قیام «زن، زندگی، آزادی»، هفده سازمان و نهاد حقوق زن و بشر بیانیه‌ای منتشر کردند. آن‌ها این قیام را نقطه عطف نامیدند و بر همبستگی میان زنان و گروه‌های مختلف تأکید کردند.

Ronahî: در همان زمان، در ایران سازمان حقوق بشر هانا اعلام کرد که در روستای کسنزان شهر سقز زنی به نام ناهید کسنزانی — چهل و هشت ساله — بدون حکم قاضی و با ضرب و شتم بازداشت شد و سه زن دیگر نیز مجازات شدند.

Kamîran: یعنی پیام و وضعیت روی زمین هنوز در برابر هم قرار دارند.

Ronahî: بله، دقیقاً همان تناقضی است که بیانیه هم به آن مربوط است.