Kamîran: با همان موضوعی آغاز می‌کنیم که دیروز هم روی آن ایستاده بودیم: ایران و آمریکا. امروز تهران پیشنهاد تازه‌ای روی میز گذاشته است.

Ronahî: بله. ایران برای پایان دادن به جنگ و ازسرگیری مذاکرات درباره موضوع هسته‌ای، پیشنهادی به آمریکا ارائه کرده است. وزیر خارجه ایران عباس عراقچی گفته اگر آمریکا این طرح را بپذیرد، ایران تعهد خود را ظرف هفت روز انجام خواهد داد. طبق روزنامه‌های عربی، بخشی از این ابتکار گشودن تنگه هرمز در عرض یک هفته است.

Ronahî: اما رئیس‌جمهور آمریکا دونالد ترامپ در حسابش در رسانه‌های اجتماعی این طرح را رد کرد و گفت ایران نخواهد توانست صاحب سلاح هسته‌ای شود.

Kamîran: یعنی پاسخ واشینگتن به گام‌های هفت‌روزه نبود، مستقیماً رفت سر خط قرمز هسته‌ای.

Ronahî: و در همان زمان پنتاگون آمار تازه منتشر کرده است. طبق پنتاگون، از آغاز عملیات علیه ایران که آمریکا و اسرائیل در بیست و هشتم فوریه دو هزار و بیست و شش آغاز کردند، هشتصد و شصت و یک سرباز آمریکایی زخمی شده‌اند.

Ronahî: همچنین بین بیست و هشتم فوریه تا پنجم مه، چهارده سرباز آمریکایی در اثر حملات ایران جان خود را از دست دادند.

Kamîran: شمار زخمی‌ها بسیار بیشتر از کسانی است که جان خود را از دست داده‌اند؛ می‌توان فهمید که هزینه جنگ تنها در شمار کشته‌ها خلاصه نمی‌شود.

Kamîran: از همان خبری که دیروز درگیرش بودیم، امروز خبر خوشی هست.

Ronahî: آن بیست و پنج تن از ساکنان کوبانی که در منطقه کوهستانی میان مرزهای اداری روژاوا و باشور کردستان گرفتار مانده بودند، به قامیشلو رسیدند.

Ronahî: آنها نزدیک به یک هفته در آن منطقه مانده بودند. از قامیشلو راه خود را به سوی کوبانی ادامه خواهند داد.

Ronahî: در باشور کردستان، کمک مالی ائتلاف بین‌المللی به نیروهای پیشمرگه به پایان رسید. دبیرکل وزارت پیشمرگه بختیار محمد صادق اعلام کرد که توافق تفاهم با وزارت دفاع آمریکا به پایان رسیده است.

Kamîran: این تصمیمی ناگهانی است، یا خود توافق بلندمدت بود؟

Ronahî: توافق در بیست و یکم سپتامبر دو هزار و بیست و دو آغاز شده بود و برای چهار سال بود، یعنی مدتش تمام شده است. کمک ماه‌های اوت و سپتامبر امسال، پنجشنبه گذشته، بیست و چهارم سپتامبر، پرداخت شده بود.

Ronahî: وزارت اکنون از دولت فدرال خواسته است که خلأ این کمک را با افزایش حمایت خود پر کند.

Ronahî: از روژهلات کردستان و ایران، چند خبر درباره بازداشت و نقض حقوق وجود دارد. انجمن زنان آزاد روژهلات کردستان، کی‌جار، اعلام کرد که دو عضو آن، زهرا پیردهقان و پروین راسیق قزل‌باش، در تیرماه در ارومیه از سوی نیروهای امنیتی ایران بازداشت شده‌اند.

Ronahî: به گفته کی‌جار، نزدیک به سه ماه است که هیچ خبری از آنان نمی‌رسد. سازمان، رژیم ایران را مسئول می‌داند. این بیانیه یک طرف است؛ موضع تهران در خبرها نیامده است.

Kamîran: سه ماه بی‌خبری و بی‌صدا برای خانواده‌ها مدت درازی است.

Ronahî: همچنین در شیراز، به گفته مدافعان حقوق، فعال مدنی و هنرمند شیدا صابری در خانه خود بازداشت شده است. او لر است و از یاسوج. او را به بخش زنان زندان عادل‌آباد برده‌اند، اما دلیل بازداشت و اتهام هنوز مشخص نشده است.

Ronahî: و درباره کولبران گزارش تازه‌ای وجود دارد: در شش ماه گذشته در مناطق مرزی روژهلات کردستان، بیست کولبر و کارگر جان خود را از دست داده‌اند یا زخمی شده‌اند. طبق گزارش، هجده مورد از تیراندازی مستقیم نیروهای امنیتی بوده است.

Ronahî: در درعا، در منطقه لجاة، امروز صبح چند فرد ناشناس به خانه یک معلم حمله کردند. معلم جاسم سمره السمال، که پنجاه و پنج ساله بود، با تیراندازی زخمی شد و سپس جان خود را از دست داد.

Kamîran: در خانه خودش… معلوم است چه کسی این کار را کرده یا به چه دلیل؟

Ronahî: نه، مهاجمان ناشناس هستند و هدف حمله هم مشخص نشده است. معلم از روستای شعرای همان منطقه بود. تیم‌های نیروهای امنیتی داخلی به محل حادثه رفته‌اند.

Kamîran: از جنوب سوریه برمی‌گردیم به گرک لگ، جایی که دانش‌آموزان درباره زبان آموزش صدای خود را بلند می‌کنند.

Ronahî: دانش‌آموزان دختر می‌گویند با کردی آغاز به خواندن کرده‌اند و می‌خواهند تا دانشگاه با کردی بخوانند. ئیلان احمد می‌گوید «من نه سال است که با کردی می‌خوانم، اگر ناگهان زبان آموزش عربی شود، برایم دشوار خواهد بود.»

Ronahî: سیدرا حسین هم می‌گوید از کلاس اول با کردی خوانده و اکنون به کلاس دهم رسیده، و می‌پرسد که چطور با عربی ادامه دهد.

Kamîran: برای دانش‌آموزی که ده سال به یک زبان خوانده، تغییر زبان در میانه راه کار آسانی نیست.

Ronahî: و با دو خداحافظی به پایان می‌بریم. نویسنده و شاعر نسرین تلو امروز در نروژ بر اثر بیماری جان خود را از دست داد. او در قامیشلو زاده شده بود، دختر عبدالقادر تلو بود که عضو انجمن خویبون بود. او شعرها و داستان‌های بسیاری نوشت.

Ronahî: روزنامه‌نگار نجیب چاپراز هم، که از سال هزار و نهصد و نود و یک در گور به روزنامه‌نگاری می‌پرداخت، در خانه‌اش در اسنیورت بر اثر بحران قلبی جان خود را از دست داد. او سال هزار و نهصد و شصت و هفت در گور زاده شده بود و در گورستان شهر گه خواهد شد.

Kamîran: یکی با قلم شعر، دیگری با قلم خبر؛ هر دو سال‌ها بر سر همان فرهنگ کار کردند.