Kamîran: Gisteren spraken we ook over dit onderwerp, maar vandaag is het meer geworden dan een verklaring — het is nu op straat.

Ronahî: Inderdaad. Het besluit van het ministerie van Onderwijs van de voorlopige Syrische regering beperkt het Koerdisch tot slechts drie uur per week. Vandaag deden in Qamishli vrouwelijke leraren en leerlingen een verklaring, en die verklaring werd voorgelezen door lerares Leyla Qewas.

Ronahî: Zij eisen dat dit besluit wordt herzien en dat wordt gegarandeerd dat leerlingen in hun moedertaal kunnen leren. Ook in Amuda werd een actie gehouden bij een school in Rimelan; een bewoonster met de naam Rozina Osman zei dat haar kinderen met dit aantal uren hun taal niet kunnen leren.

Kamîran: Dus het is niet alleen één stad — Til Koçer, Kobani, Cizîr… het is een algemeen probleem geworden.

Ronahî: Dat klopt. Ook in Til Koçer in de regio Cizîr verwerpen leerlingen en gezinnen dit taalbeleid en zeggen ze dat hun culturele identiteit in gevaar is. Ook in Kobani is de algemene mening dat het Koerdisch op alle niveaus van het onderwijs een officiële taal moet worden.

Kamîran: En het antwoord van het ministerie?

Ronahî: In de rapporten die we hebben, is geen antwoord van het ministerie te vinden; we horen alleen de stemmen van de demonstranten. Dat is op zichzelf al een aspect van dit nieuws.

Ronahî: Vandaag vond in Urfa een aardbeving plaats van vijf komma acht op de schaal van Richter. Volgens gegevens van het Kandilli-observatorium lag het epicentrum vijf komma vier kilometer onder de grond.

Ronahî: In eerste instantie werd de beving gevoeld in Diyarbakır, in vele omliggende steden, maar ook in Rojava en in gebieden in Syrië.

Kamîran: Een diepte van vijf kilometer is niet diep — daarom werd de beving over zo’n groot gebied gevoeld.

Ronahî: Tot nu toe zijn er geen officiële berichten uitgebracht over schade of gewonden.

Kamîran: Van de aardbeving gaan we over naar een zorg die elke dag voortduurt — de situatie van vluchtelingengezinnen.

Ronahî: Bijna tweeduizend vluchtelingengezinnen verblijven nog in het kamp van Serêkani en wachten op hun terugkeer. In het kamp zijn scholen gesloten en is de humanitaire steun afgenomen.

Ronahî: Aan de andere kant is met het begin van het nieuwe schooljaar de druk op de vluchtelingengezinnen die in klaslokalen verblijven toegenomen, zodat zij de klaslokalen vrijmaken voor de leerlingen.

Kamîran: Maar waar moeten zij dan naartoe?

Ronahî: Dat is precies hun vraag: volgens rapporten zijn er geen opvangcentra of alternatieve locaties voor hen geregeld. Vluchtelingen uit Girê Spî, Raqqa en Manbij eisen een veilige terugkeer naar hun woonplaatsen.

Ronahî: Vandaag werden in twee plaatsen begrafenisceremonies gehouden voor drie strijders van de YPJ die in december tweeduizend vierentwintig in Manbij het leven verloren.

Kamîran: Alle drie stierven in dezelfde dagen, aan hetzelfde front.

Ronahî: Ja. Axin Koçber, ook bekend onder de naam Roziv Mihemed, overleed op negen december en werd vandaag begraven in een dorp bij Dirbêsiyê. Sema Hesekê en Silav Ocalan stierven tussen zeven en negen december, en zij werden begraven in het dorp Dawudiyê.

Ronahî: Deelnemers aan de ceremonies waren honderden bewoners, leden van raden, vertegenwoordigers van politieke partijen en organisaties uit het maatschappelijk middenveld. De ceremonies begonnen met een minuut stilte.

Kamîran: We gaan naar het zuiden van Syrië.

Ronahî: Israëlische troepen beschoten met houwitsers landbouwgebieden rond het dorp Hemîdiyê in Quneytra. Er zijn geen berichten over slachtoffers.

Kamîran: Is dit een eenmalige aanval of deel van een reeks?

Ronahî: Volgens het Syrische Centrum voor de Mensenrechten hebben Israëlische troepen sinds het begin van dit jaar zes luchtaanvallen en achtenzeventig grondoperaties uitgevoerd in Syrië, waarbij dertien doelen — magazijnen, munitiedepots en bases — werden getroffen.

Kamîran: Dus de grondoperaties zijn ongeveer twaalf keer talrijker dan de luchtaanvallen.